Van os teus pés escribindo
silencios sobre a terra,
por acadar metas
de alma insatisfeita.

Con Cronos en constante desafío
inventas etéreos horizontes,
e descenden do ceo anxos
que te empurran, que te elevan

Tempo de mentira que se reta
suor nos ollos, que se regan
de cegueiro esforzo,
por redimir a entrega.

E fica chea de ti a terra,
de ilusións en pisadas descubertas,
sentimento que te viste de vida
na plenitude de superar metas.

Para Xulia a “non atleta”.
Porque hai semente que
vai prendendo noutras eiras